تولد عشق

عشق هدیه ای ست جاودانی و من عاشقم. عاشق تو.... عاشق بودن در آغوش طبیعتت. دوست دارم بیایم کنار جویبارت بنشینم و غرق شوم در صدای شرشر قطره هایش...

میدانی.... داستان عشق ، چندان مهم نیست، مهم آن است که انسان توان عاشق شدن داشته باشد و من در جوانی عاشقت شدم. آن روزهای دور در گذر از جاده ، با حسرت به تو خیره میشدم . آرزویم وصال تو بود. هر چند مساحت اندکی از زمین تو باشد.

عشق من امروز به تو یک عشق خام نیست که چون نیازمند است دوستدار کسی باشد ، من در پیچ و خم روزگار و سختی هایش پخته شدم.امروز چون دوستت دارم به تو نیازمندم.

راستش را بخواهی عشق بر همه چیز ظفر می یابد. جایی که عشق حاکم است ، محال ، ممکن میشود . فقط عشق قادر است موجودات زنده را به گونه ای با هم متحد کند که به کمال برسند و عروج کنند . چون تنها عشق است که بر عمیق ترین بخش وجود افراد نفوذ می کند و آن ها را به هم میپیوندد. مثل پیوندی که عشق بین من و بچه های بادافشان و وبلاگش درست کرده.

من ساده ی ساده عاشقت شدم و تا حال استمراری عاشقت بوده ام و تا آینده ای بعید عاشقت می مانم. بادافشان عزیزم...

اگر لحظه ای به امکان از دست دادن چیزی فکر کنیم میفهمیم چقدر عاشقش هستیم و این راه عاشق شدن است. من همیشه در این مقوله کم میآورم و نمیتوانم به آن فکر کنم و حتی تحملش کنم. بهمین دلیل است که پیوسته به تو عشق میورزم.عشق ورزیدن به یک موضوع، با تمام وجود، سبب میشود که به طیف گسترده ای از موضوعات علاقمند شویم .درست مثل علاقه ی من به وبلاگ.

عشق همان بخشش و گذشت بی پایان و نگاهی مهربان است که با مرور زمان به صورت عادت درمی آید. وجود ما با یاد و خاطره ی کسانی که دوستشان داریم ، آرام میگیرد و ما در وجود خویش جایگاهی برای کسانی که ما را دوست دارند ، فراهم میآوریم به نام قلب . تا در آنجا آرام گیرند.

وقتی انسان اطمینان می یابد که دوستش دارند ، خیلی شجاع میشود و اینک من ، علی تبریزی، در زاد روز تولدم با کمال افتخار میگویم که من در این جهان در کمال لذت از زندگی زیسته ام چون زندگی کرده ام و عشق ورزیده ام. عشق ورزیدن بدان معناست که سعادت خود را در گرو سعادت دیگری بدانیم.

بادافشان پر افتخارم، عاشقت هستم و عاشقت می مانم.

کافر اگر عاشق شود بی پرده مؤمن میشود

چیزی شبیه معجزه با عشق ممکن میشود